GDY DZIECKO NIE CHCE SIĘ UCZYĆ…

Czy Ciebie też dotyczy ten problem? Widzisz, że Twoje dziecko coraz mniej chętnie podchodzi do nauki, wydaje się zdemotywowane, a w końcu w ogóle nie chce się uczyć? A może nawet buntuje się i krzyczy, kiedy próbujesz zagonić go do lekcji? Nie jesteś sama. To częsty problem, a w dobie edukacji zdalnej będzie prawdopodobnie dotyczył coraz większej grupy uczniów… Tak było też u nas… Jak sobie z tym poradziliśmy?

Moja córka zawsze była bardzo chętna do nauki i nadal tak jest. Chętnie i szybko się uczy, bez przypominania wypełnia wszystkie szkolne obowiązki i ma dobre wyniki w nauce. A jednak podczas nauki zdalnej było inaczej. Ta forma nauczania zupełnie jej nie odpowiadała, była dla niej nudna i przytłaczajaca. Brak relacji i bezpośredniego kontaktu z nauczycielami i koleżankami odegrał tu duża rolę.

Wszystko to dużo nas kosztowało – zarówna ją, jak i nas, rodziców. Ciagłe przepychanki o lekcje, nieodesłane jeszcze zadania i zaległe prace… Miałam tego dość! Doszłam do wniosku, że nie tędy droga! Taka nauka po prostu nie ma sensu, nie przynosi żadnego efektu. Co zrobiłam?

  • po pierwsze – poszukałam przyczyny (okazała się nia po prostu nudna forma nauczania)
  • po drugie – przestałam na nia naciskać, a zaczęłam… odpuszczać

I udało się to zdalne nauczanie uratować! Na tyle, na ile było to oczywiście możliwe, bo nie na wszystko mamy wpływ.

Brak motywacji nie jest winą dziecka

Pierwsza rzecz, która chcę Ci dziś powiedzieć jest taka: To, że dziecko nie chce się uczyć, to nie jest jego wina! Każde dziecko rodzi się z naturalna potrzeba uczenia się i rozwijania. Inaczej żadne nie nauczyłoby się chodzić, jeść, czy mówić, bo przecież nikt nas do tego jakoś szczególnie nie zachęcał! To czynniki zewnętrzne czasem sprawiaja, że pojawia się brak chęci do nauki. On ma zawsze jakaś przyczynę zewnętrzna.

Często używamy różnych rodzajów zachęty i nacisków, żeby zmotywować dziecko do nauki, bo wydaje nam się, że to kwestia jego podejścia, a zmiana zależy tylko od jego chęci. Tymczasem to nie tak! Otoczenie dziecka i najróżniejsze czynniki zewnętrzne maja ogromny wpływ na jego przekonania, motywację i zachowanie.

Jakie mogą być przyczyny tego, że dziecko nie chce się uczyć?

Mogą one być bardzo różne! I to od naszej znajomości i uważnej obserwacji dziecka zależy, czy uda nam się tę przyczynę znaleźć. Kto zna Twoje dziecko lepiej niż Ty, jego własna mama? Ty najlepiej widzisz kontekst i znasz otaczajace dziecko środowisko. Najczęściej pojawiające się przyczyny niechęci do nauki to:

  • brak świadomości celu
  • nudny sposób nauczania
  • nieumiejętność uczenia się
  • brak wiary we własne siły
  • przeciążenie oczekiwaniami
  • poczucie niedocenienia
  • zbyt wysoko postawiona poprzeczka
  • różnego rodzaju naciski
  • lęk przed porażka
  • zbyt dużo nauki
  • złe relacje (z nauczycielem, rodzicami lub kolegami)
  • i inne…

Tych przyczyn może być więcej. W przypadku zdalnego nauczania przyczyna może być:

  • forma nauki,
  • zbyt duża ilość rozpraszaczy,
  • brak bezpośredniego kontaktu z nauczycielem i innymi uczniami
  • itd.

Obserwuj swoje dziecko, rozmawiaj z nim, akceptuj jego uczucia i trudności, a z pewnością uda Ci się znaleźć przyczynę jego problemu. Przede wszystkim jednak nie szukaj tej przyczyny w nim, nie obwiniaj go i nie karz, a staraj się po prostu pomóc rozwiązać problem tego, że dziecko nie chce się uczyć.

Dwie motywacje – zewnętrzna i wewnętrzna

Psychologia rozróżnia dwa rodzaje motywacji. Motywacja zewnętrzna to wszelkie zachęty i naciski, które stosujemy, żeby zachęcić kogoś do wykonania czegoś (w naszym przypadku do nauki). Należa do nich różnego rodzaju nagrody, kary, pochwały, przekupstwa, premie, oceny, presja czasowa, rywalizacja, czy narzucone odgórnie cele. To tzw. metoda kija i marchewki.

Motywacja wewnętrzna to ta, która ma ma źródło wewnątrz człowieka. Wykonuje on dana czynność, bo jest dla niego interesujaca, daje przyjemność (radość, satysfakcję) lub jest dla niego ważna, bo widzi w niej wartość i sens (nawet jeśli samo wykonanie jej nie wiaże się z niczym przyjemnym). Motywacja wewnętrzna powoduje, że dana osoba jest bardziej zaangażowana w działanie, a jej praca bardziej kreatywna i lepiej wykonana.

Jak obudzić w dziecku motywację wewnętrzną?

Jeśli uważasz, że twoje dziecko jest z natury leniwe i bierne, że nie jest zainteresowane rozwojem i nauką, to stosujesz odpowiednie środki, aby je do tej nauki nakłonić – kontrolujesz, pilnujesz, nadzorujesz, stosujesz różne nagrody i kary, które mają na celu zmuszenie, czy przekupienie go do nauki. Czyli używasz motywacji zewnętrznej. Tymczasem współczesna nauka potwierdza jednoznacznie, że chęć uczenia się i rozwoju jest wpisana w naturę każdego człowieka.

A więc pierwszy, najważniejszy krok w zmianie sposobu motywowania Twojego dziecka do nauki to wiara w jego potencjał! Uwierz, że Twoje dziecko jest zdolne! Jest jedyne w swoim rodzaju i ma w sobie ogromny potencjał, chęć do rozwoju, do nauki, zdobywania wiedzy, umiejętności, nowych doświadczeń i kompetencji. Gdy zaczynasz je kontrolować, to odbierasz mu odpowiedzialność za jego własny rozwój.

A zatem:

1. Uwierz w swoje dziecko.

2. Znajdź przyczynę niechęci dziecka do nauki przez obserwację i rozmowę z nim.

3. Pomóż mu rozwiązać, zniwelować lub zminimalizować ten problem.

4. A potem oddaj mu odpowiedzialność za jego naukę i rozwój!

Napiszesz mi w komentarzu (lub wiadomości prywatnej) jaki jest Twój główny problem w niechęci dziecka do nauki? I jak sobie z nim radzisz? A może potrzebujesz pomocy?

.

MOŻE CIĘ TEŻ ZAINTERESOWAĆ:

EDUKACJA ZDALNA. JAK TO OGARNAĆ?

W PUŁAPCE SZKOLNYCH OCEN

JAK ZACHĘCIĆ DZIECKO DO NAUKI